غزل ۲۱۱ - رفت کار دل ز دست، اکنون تو دان

رفت کار دل ز دست، اکنون تو دان
جان امید اندر تو بست، اکنون تو دان ۱

دست و پایی می‌زدم، تا بود جان
شد، دریغا! دل ز دست، اکنون تو دان ۲

شد دل بیچاره از دست وفات
زیر پای هجر پست، اکنون تو دان ۳

رفت عمری کآمدی کاری ز من
چون که عمرم برنشست، اکنون تو دان ۴

نیک نومیدم ز امید بهی
حالم از بد بدتر است، اکنون تو دان ۵

از گل شادی ندیدم رنگ و بوی
خار غم در جان شکست، اکنون تو دان ۶

چون عراقی را ندادی ره به خود
گمرهی شد خودپرست، اکنون تو دان ۷