غزل ۲۲۳ - بپرس از دلم آخر، چه دل؟ که قطرهٔ خون

بپرس از دلم آخر، چه دل؟ که قطرهٔ خون
که بی‌تو زار چنان شد که: من نگویم چون؟ ۱

ببین که پیش تو در خاک چون همی غلتد؟
چنان که هر که ببیند برو بگرید خون ۲

بمانده بی رخ زیبای خویش دشمن کام
فتاده خوار و خجل در کف زمانه زبون ۳

نه پای آنکه ز پیش زمانه بگریزد
نه روی آنکه ز دست بلا شود بیرون ۴

کنون چه چاره؟ که کار دلم ز چاره گذشت
گذشت آب چو از سر، چه سود چاره کنون؟ ۵

طبیب دست کشید از علاج درد دلم
چه سود درد دلم را علاج با معجون؟ ۶

علاج درد عراقی به جز تو کس نکند
تویی که زنده کنی مرده را به کن فیکون ۷