غزل ۲۳۸ - در صومعه نگنجد، رند شرابخانه

در صومعه نگنجد، رند شرابخانه
عنقا چگونه گنجد در کنج آشیانه؟ ۱

ساقی، به یک کرشمه بشکن هزار توبه
بستان مرا ز من باز زان چشم جاودانه ۲

تا وارهم ز هستی وز ننگ خودپرستی
بر هم زنم ز مستی نیک و بد زمانه ۳

زین زهد و پارسایی چون نیست جز ریایی
ما و شراب و شاهد، کنج شرابخانه ۴

چه خوش بود خرابی! افتاده در خرابات
چون چشم یار مخمور از مستی شبانه ۵

آیا بود که بختم بیند به خواب مستی
او در کناره، آنگه من رفته از میانه؟ ۶

ساقی شراب داده هر لحظه جام دیگر
مطرب سرود گفته هر دم دگر ترانه ۷

در جام باده دیده عکس جمال ساقی
و آواز او شنوده از زخمهٔ چغانه ۸

این است زندگانی، باقی همه حکایت
این است کامرانی، باقی همه فسانه ۹

میخانه حسن ساقی، میخواره چشم مستش
پیمانه هم لب او، باقی همه بهانه ۱۰

در دیدهٔ عراقی جام شراب و ساقی
هر سه یکی است و احول بیند یکی دوگانه ۱۱