غزل ۲۳۷ - ای هر دهن ز یاد لبت پر عسل شده

ای هر دهن ز یاد لبت پر عسل شده
در هر دهن خوشی لب تو مثل شده ۱

آوازهٔ وصال تو کوس ابد زده
مشاطهٔ جمال تو لطف ازل شده ۲

از نیم ذره پرتو خورشید روی تو
ارواح حال گشته و اجسام حل شده ۳

جان‌ها ز راه حلق بر افکنده خویشتن
در حلقه‌های زلف تو صاحب محل شده ۴

ترک رخت، که هندوک اوست آفتاب
آورده خط به خون من و در عمل شده ۵

ای از کمال روی تو نقصان گرفته کفر
وز کافری زلف تو در دین خلل شده ۶

بر تو چو من بدل نگزینم، روا مدار
آبی که من خورم ز تو با خون بدل شده ۷