هوش مصنوعی:
متن بالا یک شعر عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از معشوق خود میخواهد تا با دادن جام شراب، توبهاش را بشکند و او را از ریا و زهد دور کند. شاعر به زیبایی معشوق و مستی ناشی از بوی او اشاره میکند و از هجران شکایت میکند، درخواست وصال دارد.
رده سنی:
16+
متن شامل مفاهیم عرفانی و استفاده از استعارههایی مانند شراب و مستی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی مضامین آن نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۶۷ - الا قم، واغتنم یوم التلاقی
الا قم، واغتنم یوم التلاقی
و در بالکاس وارفق بالرفاقی ۱
بده جامی و بشکن توبهٔ من
خلاصم ده ازین زهد نفاقی ۲
مشعشعة اذا اسکرت منها
فلا اضحوا الی یوم التلاقی ۳
ازان باده که اول دادی، ای دوست
بده بار دگر، گر هست باقی ۴
و ان لم یبق فیالدن الحمیا
تدارک بالرحیق من الحداقی ۵
مرا باده مده، بوی خودم ده
که از بوی تو سرمستیم، ساقی ۶
اما تسقی کئوس الوصل یوما
الی کم کاس هجران تساق ۷
به وصلت شاد کن جانم، کزین بیش
ندارد طاقت هجران عراقی ۸
و در بالکاس وارفق بالرفاقی ۱
بده جامی و بشکن توبهٔ من
خلاصم ده ازین زهد نفاقی ۲
مشعشعة اذا اسکرت منها
فلا اضحوا الی یوم التلاقی ۳
ازان باده که اول دادی، ای دوست
بده بار دگر، گر هست باقی ۴
و ان لم یبق فیالدن الحمیا
تدارک بالرحیق من الحداقی ۵
مرا باده مده، بوی خودم ده
که از بوی تو سرمستیم، ساقی ۶
اما تسقی کئوس الوصل یوما
الی کم کاس هجران تساق ۷
به وصلت شاد کن جانم، کزین بیش
ندارد طاقت هجران عراقی ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
۴۵۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۶۶ - چه خوش باشد! که دلدارم تو باشی
گوهر بعدی:غزل ۲۶۸ - اندوهگنی چرا؟ عراقی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
