غزل ۲۶۸ - اندوهگنی چرا؟ عراقی

اندوهگنی چرا؟ عراقی
مانا که ز جفت خویش طاقی ۱

غمگین مگر از فراق یاری؟
شوریده مگر ز اشتیاقی؟ ۲

خون خور، که درین سرای پر غم
با هجر همیشه هم وثاقی ۳

یاران ز شراب وصل سر مست
مخمور تو از شراب ساقی ۴

ناگشته دمی ز خویش فانی
خواهی که شوی به دوست باقی؟ ۵

جان کن، که نه لایق وصالی
خون بار، که در خور فراقی ۶

چون در خور وصل نیست بودت
ای کاش نبودی، ای عراقی ۷