غزل ۲۸۵ - بیا، تا بیدلان را زار بینی

بیا، تا بیدلان را زار بینی
روان خستگان افکار بینی ۱

تن درماندگان رنجور یابی
دل بیچارگان بیمار بینی ۲

به کوی عاشقان خود گذر کن
که مشتاقان خود را زار بینی ۳

میان خاک و خون افتاده حیران
زهر جانب دو صد خونخوار بینی ۴

بسا جان عزیز مستمندان
که بر خاک در خود خوار بینی ۵

یکی اندر دل زار ضعیفان
نظر کن، تا غم و تیمار بینی ۶

نبینی هیچ شادی در دل ما
ولی اندوه و غم بسیار بینی ۷

دلا، با این همه امید دربند
که هم روزی رخ دلدار بینی ۸

چو افتادی، عراقی، رو مگردان
اگر خواهی که روی یار بینی ۹