غزل ۲۹۸ - کشید کار ز تنهاییم به شیدایی

کشید کار ز تنهاییم به شیدایی
ندانم این همه غم چون کشم به تنهایی؟ ۱

ز بس که داد قلم شرح سرنوشت فراق
ز سرنوشت قلم نامه گشت سودایی ۲

مرا تو عمر عزیزی و رفته‌ای ز برم
چو خوش بود اگر، ای عمر رفته بازآیی ۳

زبان گشاده، کمر بسته‌ایم، تا چو قلم
به سر کنیم هر آن خدمتی که فرمایی ۴

به احتیاط گذر بر سواد دیدهٔ من
چنان که گوشهٔ دامن به خون نیالایی ۵

نه مرد عشق تو بودم ازین طریق، که عقل
درآمده است به سر، با وجود دانایی ۶

درم گشای، که امید بسته‌ام در تو
در امید که بگشاید؟ ار تو نگشایی ۷

به آفتاب خطاب تو خواستم کردن
دلم نداد، که هست آفتاب هر جایی ۸

سعادت دو جهان است دیدن رویت
زهی! سعادت، اگر زان چه روی بنمایی! ۹