هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات به نفس خود خطاب میکند و از تباهی و ناامیدی سخن میگوید. او با لحنی سرزنشآمیز از نفس خود میخواهد که هرچه میخواهد انجام دهد، چرا که امیدش نابود شده است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، لحن سرزنشآمیز و اشاره به ناامیدی میتواند برای سنین پایینتر سنگین باشد.
رباعی ۱۲۳ - ای نفس خسیس، رو تباهی میکن
ای نفس خسیس، رو تباهی میکن
تا جان خسته است روسیاهی میکن ۱
اکنون چو امید من فگندی بر خاک
خاکت به سر است، هر چه خواهی میکن ۲
تا جان خسته است روسیاهی میکن ۱
اکنون چو امید من فگندی بر خاک
خاکت به سر است، هر چه خواهی میکن ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۷۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۲ - خورشید رخا، ز بنده تحویل مکن
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۴ - آخر بدمد صبح امید از شب من
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
