خلاصه و ردهبندی سنی
15+
شاعر از تاریکی و ناامیدی شب خود میگوید و از خدا میپرسد که آیا صبح امید خواهد دمید یا نه. او آرزو میکند که یا در پای خدا سر تسلیم فرود آورد یا لبهایش بر لبهای معشوق قرار گیرد.
متن دارای مضامین عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
رباعی ۱۲۴ - آخر بدمد صبح امید از شب من
آخر بدمد صبح امید از شب من
آخر نه به جایی برسد یارب من؟ ۱
یا در پایت فگند بینم سر خویش
یا بر لب تو نهاده بینم لب من ۲
آخر نه به جایی برسد یارب من؟ ۱
یا در پایت فگند بینم سر خویش
یا بر لب تو نهاده بینم لب من ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۳ - ای نفس خسیس، رو تباهی میکن
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۵ - ای یاد تو آفت سکون دل من
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
