مثنوی

آنکه ایشان برو نظر کردند
اولش عاشقی خبر کردند ۱

عشق در هر دلی که جای گرفت
دست برد اندرون و پای گرفت ۲

عشق در هر دلی که سر بر زد
خیمه از عقل و علم برتر زد ۳

هر دلی کو به عشق بینا شد
منزلش زیر بود و بالا شد ۴

هر دلی را که عشق روی نمود
هر زمانی ارادتش افزود ۵

هر ارادت که عشق را شاید
از رضا و موافقت زاید ۶

هر ارادت که از محبت شد
یا ز انعام یا ز رایت شد ۷

اولش عام و آخرش خاص است
محض لطف است و عین اخلاص است ۸

در کلام خدای می‌خوانی
که: «علیک محبت منی» ۹

چون محبت رسد به عین کمال
در دل و جان و الهان جمال ۱۰

عشق نامش نهند اولوالاشواق
چون رسد آن به حد استغراق ۱۱

اندرین بحر اگر غریق شوی
تو خود استاد این طریق شوی ۱۲

گر شنیدی و شد تو را معلوم
رو بخوان تا نکو شود مفهوم ۱۳