سر آغاز - ساقیا، بادهٔ صبوح بده

ساقیا، بادهٔ صبوح بده
عاشقان را غذای روح بده ۱

بادهٔ عشق ده به ما مستان
می بده «مای» ما ز ما بستان ۲

در دلم نه حلاوت مستی
تا شود نیستی من هستی ۳

زان صراحی، که جام رضوان است
باده‌ای ده، که جرعه‌اش جان است ۴

ای که بر یاد لعل دلجویت
باده ناخورده، مستم از بویت ۵

نفسی بازپرس مستان را
راحتی بخش می‌پرستان را ۶

سوختم، سوختم، در آتش شوق
بیخودم کن دمی به بادهٔ ذوق ۷

عجب آید مرا ز باده‌پرست
بادهٔ عشاق ناچشیده و مست ۸

در بیابان، به فصل تابستان
چون ببارد به تشنه ای باران ۹

گرچه یک لحظه زآن بیاساید
هم به آب اشتیاقش افزاید ۱۰

می بیفزا ، چو شوقم افزودی
روی پنهان مکن ، چو بنمودی ۱۱

باز مخمور عشق را می ده
چون مدامم دهی، پیاپی ده ۱۲

تا دگربار مستی آغازم
وین غزل را انیس خود سازم: ۱۳