غزل ۱۹ - خجلت ز عشق پاک گهر می‌بریم ما

خجلت ز عشق پاک گهر می‌بریم ما
از آفتاب دامن تر می‌بریم ما

یک طفل شوخ نیست درین کشور خراب
دیوانگی به جای دگر می‌بریم ما

فیضی که خضر یافت ز سرچشمهٔ حیات
دلهای شب ز دیدهٔ تر می‌بریم ما

حیرت مباد پردهٔ بینایی کسی!
در وصل، انتظار خبر می‌بریم ما

با مشربی ز ملک سلیمان وسیع‌تر
در چشم تنگ مور بسر می‌بریم ما

هر کس به ما کند ستمی، همچو عاجزان
دیوان خود به آه سحر می‌بریم ما

صائب ز بس تردد خاطر، که نیست باد!
در خانه‌ایم و رنج سفر می‌بریم ما