غزل ۳۸ - موج شراب و موجهٔ آب بقا یکی است

موج شراب و موجهٔ آب بقا یکی است
هر چند پرده‌هاست مخالف، نوا یکی است ۱

خواهی به کعبه رو کن و خواهی به سومنات
از اختلاف راه چه غم، رهنما یکی است ۲

این ما و من نتیجهٔ بیگانگی بود
صد دل به یکدگر چو شود آشنا، یکی است ۳

در چشم پاک بین نبود رسم امتیاز
در آفتاب، سایهٔ شاه و گدا یکی است ۴

بی ساقی و شراب، غم از دل نمی‌رود
این درد را طبیب یکی و دوا یکی است ۵

از حرف خود به تیغ نگردیم چون قلم
هر چند دل دو نیم بود، حرف ما یکی است ۶

صائب شکایت از ستم یار چون کند؟
هر جا که عشق هست، جفا و وفا یکی است ۷