غزل ۵۱ - آزادهٔ ما برگ سفر هیچ ندارد

آزادهٔ ما برگ سفر هیچ ندارد
جز دامن خالی به کمر هیچ ندارد ۱

از سنگ بود بی‌ثمری دست حمایت
آسوده درختی که ثمر هیچ ندارد ۲

از عالم پرشور مجو گوهر راحت
کاین بحر به جز موج خطر هیچ ندارد ۳

بیهوده مسوزان نفس خویش چو غواص
کاین نه صدف پوچ، گهر هیچ ندارد ۴

خرسند به فرمان قضا باش که این تیغ
غیر از سرتسلیم، سپر هیچ ندارد ۵

آسوده درین غمکده از شورش ایام
مستی است که از خویش خبر هیچ ندارد ۶

یک چشم زدن غافل ازان جان جهان نیست
هر چند دل از خویش خبر هیچ ندارد ۷

خواری به عزیزان بود از مرگ گرانتر
اندیشهٔ سر شمع سحر هیچ ندارد ۸

هر چند ز پیوند شود نخل برومند
پیوند درین عهد ثمر هیچ ندارد ۹

صائب ز نظر بازی خورشید عذاران
حاصل به جز از دیدهٔ‌تر هیچ ندارد ۱۰