غزل ۷۲ - فلک به آبلهٔ خار دیده می‌ماند

فلک به آبلهٔ خار دیده می‌ماند
زمین به دامن در خون کشیده می‌ماند ۱

طراوت از ثمر آسمانیان رفته است
ترنج ماه به نار کفیده می‌ماند ۲

شکفته چون شوم از بوستان، که لاله و گل
به سینه‌های جراحت رسیده می‌ماند ۳

زمین ساکن و خورشید آتشین جولان
به دست و زانوی ماتم‌رسیده می‌ماند ۴

کمند حادثه را چین نارسایی نیست
رمیدنی به غزال رمیده می‌ماند ۵

ز روی لاله ازان چشم برنمی‌دارم
که اندکی به دل داغدیده می‌ماند ۶

چو تیر، راست روان بر زمین نمی‌مانند
عداوتی به سپهر خمیده می‌ماند ۷

تمتع از رخ گل می‌برند دیده‌وران
به عندلیب گلوی دریده می‌ماند ۸