هوش مصنوعی: این شعر از صائب تبریزی بیانگر حالات عاشقانه و روحی شاعر است که در آن از عشق، هجران، مستی و رهایی از دردها سخن می‌گوید. شاعر از پند و توبه دوری می‌کند و به دنبال آرامش در مستی و عشق است. او از شب‌های طولانی هجران و اشتیاق به معشوق می‌گوید و تمایل دارد تا در آغوش معشوق آرام گیرد.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره‌هایی به مستی و هجران وجود دارد که مناسب سنین بالاتر است.

غزل ۸۶ - من نمی‌آیم به هوش از پند، بیهوشم گذار

من نمی‌آیم به هوش از پند، بیهوشم گذار
بحر من ساحل نخواهد گشت، در جوشم گذار

گفتگوی توبه می‌ریزد نمک در ساغرم
پنبه بردار از سر مینا و در گوشم گذار

از خمار می گرانی می‌کند سر بر تنم
تا سبک گردم، سبوی باده بر دوشم گذار

کرده‌ام قالب تهی از اشتیاقت، عمرهاست
قامت چون شمع در محراب آغوشم گذار

گر به هشیاری حجاب حسن مانع می‌شود
در سر مستی سری یک بار بر دوشم گذار

شرح شبهای دراز هجر از زلف است بیش
پنبه‌ای بر لب ازان صبح بناگوشم گذار

می‌چکد چون شمع صائب آتش از گفتار من
صرفه در گویایی من نیست، خاموشم گذار
کانال گوهرین در ایتا
۶۷۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۸۵ - چون صراحی رخت در میخانه می‌باید کشید
گوهر بعدی:غزل ۸۷ - سینه‌ای چاک نکردیم درین فصل بهار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.