هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از رنجها و تجربیات تلخ زندگی سخن میگوید و بیان میکند که مانند لاله از دیرباز داغدیده بودهاند. آنها از مصیبتهای روزگار شکایت نمیکنند، بلکه با صبر و تحمل، دردها را پذیرفتهاند. شاعر اشاره میکند که دلشان پر از عقده نیست و بیهوده در تامل فرو نمیروند. همچنین، آنها از عشق و تجربههای ناکام سخن میگویند و نشان میدهند که همچون غنچه، درونگرا و پر از احساس هستند.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج، مصیبت و داغدیدهگی نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد.
غزل ۱۲۴ - ما گل به دست خود ز نهالی نچیدهایم
ما گل به دست خود ز نهالی نچیدهایم
در دست دیگران گلی از دور دیدهایم ۱
چون لاله، صاف و درد سپهر دو رنگ را
در یک پیاله کرده و بر سر کشیدهایم ۲
نو کیسهٔ مصیبت ایام نیستیم
چون صبحدم هزار گریبان دریدهایم ۳
روی از غبار حادثه درهم نمیکشیم
ما ناف دل به حلقهٔ ماتم بریدهایم ۴
دل نیست عقدهای که گشاید به زور فکر
بیهوده سر به جیب تامل کشیدهایم ۵
امروز نیست سینهٔ ما داغدار عشق
چون لاله ما ز صبح ازل داغدیدهایم ۶
از آفتاب تجربه سنگ آب میشود
ما غافلان همان ثمر نارسیدهایم ۷
صائب ز برگ عیش تهی نیست جیب ما
چون غنچه تا به کنج دل خود خزیدهایم ۸
در دست دیگران گلی از دور دیدهایم ۱
چون لاله، صاف و درد سپهر دو رنگ را
در یک پیاله کرده و بر سر کشیدهایم ۲
نو کیسهٔ مصیبت ایام نیستیم
چون صبحدم هزار گریبان دریدهایم ۳
روی از غبار حادثه درهم نمیکشیم
ما ناف دل به حلقهٔ ماتم بریدهایم ۴
دل نیست عقدهای که گشاید به زور فکر
بیهوده سر به جیب تامل کشیدهایم ۵
امروز نیست سینهٔ ما داغدار عشق
چون لاله ما ز صبح ازل داغدیدهایم ۶
از آفتاب تجربه سنگ آب میشود
ما غافلان همان ثمر نارسیدهایم ۷
صائب ز برگ عیش تهی نیست جیب ما
چون غنچه تا به کنج دل خود خزیدهایم ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۳
۴۹۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۳ - ما نقل باده را ز لب جام کردهایم
گوهر بعدی:غزل ۱۲۵ - ما رخت خود به گوشهٔ عزلت کشیدهایم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
