غزل ۱۲۹ - ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم

ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم
سر بر خط پیاله چو مینا گذاشتیم ۱

آمد چو موج، دامن ساحل به دست ما
تا اختیار خویش به دریا گذاشتیم ۲

از جبههٔ گشاده گرانی رود ز دل
چون کوه سر به دامن صحرا گذاشتیم ۳

چون سیل، گرد کلفت ما هر قدم فزود
تا پای در خرابهٔ دنیا گذاشتیم ۴

از دست رفت دل به نظر باز کردنی
این طفل را عبث به تماشا گذاشتیم ۵

صائب بهشت نقد درین نشاه یافتیم
تا دست رد به سینهٔ دنیا گذاشتیم ۶