غزل ۱۳۰ - ما خنده را به مردم بی‌غم گذاشتیم

ما خنده را به مردم بی‌غم گذاشتیم
گل را به شوخ چشمی شبنم گذاشتیم ۱

قانع به تلخ و شور شدیم از جهان خاک
چون کعبه دل به چشمهٔ زمزم گذاشتیم ۲

مردم به یادگار اثرها گذاشتند
ما دست رد به سینهٔ عالم گذاشتیم ۳

چیزی به روی هم ننهادیم در جهان
جز دست اختیار که بر هم گذاشتیم ۴

دادند اگر عنان دو عالم به دست ما
از بیخودی ز دست همان دم گذاشتیم ۵

بی‌حاصلی نگر که حضور بهشت را
از بهر یک دو دانه چو آدم گذاشتیم ۶

صائب فضای چرخ مقام نشاط نیست
بیهوده پا به حلقهٔ ماتم گذاشتیم ۷