غزل ۱۳۹ - چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم

چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم
ما پیر به روشندلی صبح ندیدیم ۱

یک بار نجست از دل ما ناوک آهی
از بار گنه همچو کمان گر چه خمیدیم ۲

چون شمع درین انجمن از راستی خویش
غیر از سر انگشت ندامت نگزیدیم ۳

افسوس که با دیدهٔ بیدار چو سوزن
خار از قدم آبله پایی نکشیدیم ۴

از آب روان ماند به جا سبزه و گلها
ما حاصل ازین عمر سبکسیر ندیدیم ۵

بیرون ننهادیم ز سر منزل خود پای
چندان که درین دایره چون چشم بریدیم ۶

هر چند چو گل گوش فکندیم درین باغ
حرفی که برد راه به جایی، نشنیدیم ۷

صائب به مقامی نرسیدیم ز پستی
از خاک چو نی گر چه کمربسته دمیدیم ۸