۲۵۳ بار خوانده شده

غزل شمارهٔ ۱۳۹

0
حاشیه

چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم
ما پیر به روشندلی صبح ندیدیم

یک بار نجست از دل ما ناوک آهی
از بار گنه همچو کمان گر چه خمیدیم

چون شمع درین انجمن از راستی خویش
غیر از سر انگشت ندامت نگزیدیم

افسوس که با دیدهٔ بیدار چو سوزن
خار از قدم آبله پایی نکشیدیم

از آب روان ماند به جا سبزه و گلها
ما حاصل ازین عمر سبکسیر ندیدیم

بیرون ننهادیم ز سر منزل خود پای
چندان که درین دایره چون چشم بریدیم

هر چند چو گل گوش فکندیم درین باغ
حرفی که برد راه به جایی، نشنیدیم

صائب به مقامی نرسیدیم ز پستی
از خاک چو نی گر چه کمربسته دمیدیم
حاشیه ای برای این گوهر بنویس

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.


گوهر قبلی: غزل شمارهٔ ۱۳۸
گوهر بعدی: غزل شمارهٔ ۱۴۰