۱۹۵ بار خوانده شده

غزل شمارهٔ ۱۴۰

0
حاشیه

چشم امید به مژگان‌تر خود داریم
روی خود تازه به آب گهر خود داریم

به گل ابر بهاران نبود دهقان را
این امیدی که به دامان‌تر خود داریم

چیست فردوس که در دیدهٔ ما جلوه کند؟
ما گمانها به غرور نظر خود داریم!

گوشهٔ دامن خالی است، که چشمش مرساد!
آنچه از توشهٔ ره بر کمر خود داریم

خشک گردید و نشد طفلی ازو شیرین کام
خجلت از نخل دل بی ثمر خود داریم

زانهمه قصر که کردیم بنا، قسمت ما
خشت خامی است که در زیر سر خود داریم

شعله از عاقبت سیر شرر بی‌خبرست
چه خبر ما ز دل نوسفر خود داریم
حاشیه ای برای این گوهر بنویس

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.


گوهر قبلی: غزل شمارهٔ ۱۳۹
گوهر بعدی: غزل شمارهٔ ۱۴۱