هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر با خطاب به ساقی، از او میخواهد که بارهای سنگین هستی را از دوشش بردارد، او را از زیر کهن دیوارها نجات دهد و از پردههای پندار بیرون آورد. او خواهان رهایی از ریاکاری و پیوستن به وحدت است و از ساقی میخواهد که او را در این راه یاری کند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین، برخی از اشارات به شراب و مستی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
غزل ۱۷۶ - حجاب جسم را از پیش جان بردار ای ساقی
حجاب جسم را از پیش جان بردار ای ساقی
مرا مگذار زیر این کهن دیوار ای ساقی ۱
به یک رطل گران بردار بار هستی از دوشم
من افتاده را مگذار زیر بار ای ساقی ۲
به راهی میرود هر تاری از زلف حواس من
مرا شیرازه کن از موج می زنهار ای ساقی ۳
چرا از غیرت مذهب بود کم غیرت مشرب؟
مرا در حلقهٔ اهل ریا مگذار ای ساقی ۴
چراغ طور در فانوس مستوری نمیگنجد
برون آور مرا از پردهٔ پندار ای ساقی ۵
شراب آشتیانگیز مشرب را به دور آور
بده تسبیح را پیوند با زنار ای ساقی ۶
ادیب شرع میخواهد به زورم توبه فرماید
به حال خود من شوریده را مگذار ای ساقی ۷
ز انصاف و مروت نیست در عهد تو روشنگر
زند آیینهٔ من غوطه در زنگار ای ساقی ۸
به شکر این که داری شیشهها پر بادهٔ وحدت
به حال خویش صائب را چنین مگذار ای ساقی ۹
مرا مگذار زیر این کهن دیوار ای ساقی ۱
به یک رطل گران بردار بار هستی از دوشم
من افتاده را مگذار زیر بار ای ساقی ۲
به راهی میرود هر تاری از زلف حواس من
مرا شیرازه کن از موج می زنهار ای ساقی ۳
چرا از غیرت مذهب بود کم غیرت مشرب؟
مرا در حلقهٔ اهل ریا مگذار ای ساقی ۴
چراغ طور در فانوس مستوری نمیگنجد
برون آور مرا از پردهٔ پندار ای ساقی ۵
شراب آشتیانگیز مشرب را به دور آور
بده تسبیح را پیوند با زنار ای ساقی ۶
ادیب شرع میخواهد به زورم توبه فرماید
به حال خود من شوریده را مگذار ای ساقی ۷
ز انصاف و مروت نیست در عهد تو روشنگر
زند آیینهٔ من غوطه در زنگار ای ساقی ۸
به شکر این که داری شیشهها پر بادهٔ وحدت
به حال خویش صائب را چنین مگذار ای ساقی ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۳
۵۳۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۷۵ - سوختی در عرق شرم و حیا ای ساقی
گوهر بعدی:غزل ۱۷۷ - به شکر این که داری دست بر میخانه ای ساقی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.