غزل ۲۸ - بی من و غیر اگر باده خورد نوشش باد

بی من و غیر اگر باده خورد نوشش باد
یاد من گو نکند غیر فراموشش باد ۱

یار بی‌غیر که می در قدحش خون گردد
خون من گر همه ریزد به قدح نوشش باد ۲

سرو اگر جلوه کند با تن عریان به چمن
شرمی از جلوهٔ آن سرو قبا پوشش باد ۳

دوش می‌گفت که خونت شب دیگر ریزم
امشب امید که یاد از سخن دوشش باد ۴

ننگ یار است که یاد آرد از اغیار مدام
نام این فرقهٔ بدنام فراموشش باد ۵

دل که خو کرده به اندوه فراغت همه عمر
با خیالت همه شب دست در آغوشش باد ۶

هاتف از جور تو دم می‌نزند لیک تو را
شرمی از چشم پر آب و لب خاموشش باد ۷