غزل ۳۴ - نه با من دوست آن گفت و نه آن کرد

نه با من دوست آن گفت و نه آن کرد
که با دشمن توان گفت و توان کرد ۱

گرفت از من دل و زد راه دینم
ز دین و دل گذشتم قصد جان کرد ۲

کی از شرمندگی با مهربانان
توان گفت آنچه آن نامهربان کرد ۳

منش از مردمان رخ می‌نهفتم
ستم بین کآخر از من رخ نهان کرد ۴

تو با من کردی از جور آنچه کردی
من از شرم تو گفتم آسمان کرد ۵

دو عالم سود کرد آن کس که در عشق
دلی درباخت یا جانی زیان کرد ۶

نه از کین خون هاتف ریخت آن شوخ
وفای او به کشتن امتحان کرد ۷