شماره ۱۷ - حیف از هدیه آن گل رعنا

حیف از هدیه آن گل رعنا
که پری چهره بود و حور سرشت ۱

حیف از آن تازه گل که بر شاخش
دست گلچین روزگار نهشت ۲

از حریرش لباس بود آخر
بسترش خاک گشت و بالین خشت ۳

رشتهٔ عمر آن یگانه گهر
گردش چرخ بین چگونه برشت ۴

بود تا مزرع جهانش جای
تخم خیرات جاودانی کشت ۵

همه نیکی گزید و نیکی کرد
آری از خوب برنیاید زشت ۶

الغرض چون ازین جهان خراب
سوی گلزار خلد رفت نوشت: ۷

هاتف خسته‌دل به تاریخش
از جهان هدیه شد به سوی بهشت ۸