شماره ۱۸ - دریغ و درد که دور سپهر فاطمه را

دریغ و درد که دور سپهر فاطمه را
به کام ریخت به ناکام شربت فرقت ۱

هزار حیف ازین مایهٔ عفاف که بود
طراز قامت رعناش کسوت عصمت ۲

دل از متاع جهان کند از آن به آسانی
که داشت دوش و برش زیب و زینت عفت ۳

ازین سرای پرآشوب، جان آگاهش
ملول گشت و روان شد به خلوت جنت ۴

چو سوی بزم جنان شد ز بزم هم‌نفسان
چه باکش از غم دوری و کربت و غربت ۵

غرض چو کرد ازین گلستان پرخس و خار
به سوی گلشن جنت عزیمت و رحلت ۶

رقم زد از پی تاریخ رحلتش هاتف
مکان فاطمه بادا به ساحت جنت ۷