غزل ۵ - ای ز دل رفته که دی سوختی از ناز مرا

ای ز دل رفته که دی سوختی از ناز مرا
دارم اندیشه که عاشق نکنی باز مرا ۱

کرده‌ام خوی به هجران چه کنم ناز اگر
عشق طغیان کند و دارد از آن باز مرا ۲

باطل سحر مگر ورد زبانم گردد
که نگهدارد از آن چشم فسون ساز مرا ۳

چشم از آن غمزه اگر دوش نمی‌بستم زود
کار می‌ساخت به یک عشوه ی ممتاز مرا ۴

چه کمر بسته‌ای ای گل که مگر باز کنی
جیب جان پاره به آن غمزهٔ غماز مرا ۵

چون محالست که ناید ز تو جز بدمهری
مبر از راه به لطف غلط انداز مرا ۶

وصل من با تو همین بس که در آن کو شب تار
کنم افغان و شناسی تو به آواز مرا ۷

لنگر مهرهٔ طاقت مگر ایمن دارد
از سبک دستی آن شعبده پرداز مرا ۸

ای ره محتشم از تو زده لعل تو و گفت
که به یک حرف چنین خام طمع ساز تو را ۹