غزل ۶ - کسی ز روی چنان منع چون کند ما را

کسی ز روی چنان منع چون کند ما را
خدا برای چه داده است چشم بینا را ۱

نشان ز عالم آوارگی نبود هنوز
که ساخت عشق تو آوارهٔ جهان ما را ۲

درون پرده ازین بیشتر مباش ای گل
که نیست برگ و نوا بلبلا، شیدا را ۳

هزار سلسله مو در پیت به خاک افتد
چو برقفا فکنی موی عنبر آسا را ۴

برای جلوه چو نخل تو را دهد حرکت
جسد به رعشه درآرد هزار رعنا را ۵

به آن تکلم شیرین گهی که جان بخشی
به دم زدن نگذارد کسی مسیحا را ۶

به جز وفای تو درد مرا دوائی نیست
خدا دوا کند این درد بی‌دوا ما را ۷

ز غمزه دان گنه چشم بی‌گنه کش خویش
که تیغ می‌دهد این ترک بی‌محابا را ۸

بهر زه لب مگشا پیش کس که نگشائی
زبان محتشم هرزه گوی رسوا را ۹