غزل ۱۰ - صبح آن که داشت پیش تو جام شراب را

صبح آن که داشت پیش تو جام شراب را
در آتش از رخ تو نشاند آفتاب را ۱

مه نیز تافتد ز تو در بحر اضطراب
شب جام‌گیر و برفکن از رخ نقاب را ۲

ممنون ساقیم که به روی تو پاک ساخت
زان آب شعلهٔ رنگ نقاب حجاب را ۳

ای تیر غمزه کرده به الماس خشم تیز
دریاب نیم کشته ز هر عتاب را ۴

از هم سرو تن و دل و جان می‌برند و نیست
جز لشگر غمت سبب انقلاب را ۵

در من فکند دیدن او لرزه وای اگر
داند که چیست واسطهٔ اضطراب را ۶

دیدیم چشم جادوی آن مه شبی به خواب
اما دگر به چشم ندیدیم خواب را ۷

در گرم و سرد ملک نکوئی فغان که نیست
قدری دل پرآتش و چشم پر آب را ۸

او می‌شود سوار و دل محتشم طپان
کو پردلی که آید و گیرد رکاب را ۹