غزل ۲۷ - شوم هلاک چو غیری خورد خدنگ تو را

شوم هلاک چو غیری خورد خدنگ تو را
که دانم آشتئی در قفاست جنگ تو را ۱

که کرده پیش تو اظهار سوز ما امروز
که آتش غضب افروخته است رنگ تو را ۲

مصوران قلم از مو کنند تا نکشند
زیاده از سرموئی دهان تنگ تو را ۳

زمان کنم افزون جراحت تن خویش
ز بس که بوسه زنم زخمهای سنگ تو را ۴

جریدهٔ گرد من امشب گرت رفیقی نیست
چه باعث است به ره دمبدم درنگ تو را ۵

به مدعی پر و بالی مده که پروازش
بباد بر دهد ای سرو نام و ننگ تو را ۶

ز حرف پر دلی محتشم پرست جهان
ز بس که جای به دل می‌دهد خدنگ تو را ۷