غزل ۲۹ - گر به تکلیف لب جام به لب سوده تو را

گر به تکلیف لب جام به لب سوده تو را
که به آن شربت آلوده لب آلوده تو را ۱

که به آن مایهٔ جهل این قدرت کرده دلیر
که ز اندیشهٔ دل بر حذر آسوده تو را ۲

که دران نشئه تو را دست هوس سوده به گل
که به رخ برقع شرم این همه بگشوده تو را ۳

زده آن آب که بر خاک وجودت ای گل
که در خانهٔ عصمت به گل اندوده تو را ۴

که به فرمودن آن فعل تواضع فرمای
سجده در بزم گدایان تو فرموده تو را ۵

حزم کزدم ز پذیرفتن تکلیف نخست
که ازین بزم نشینی چه غرض بوده تو را ۶

محتشم خوی تو می‌داند و از پند عبث
می‌دهد این همه در سر بیهوده تو را ۷