غزل ۶۴ - زان آستان که قبلهٔ ارباب دولت است

زان آستان که قبلهٔ ارباب دولت است
محرومی من از عدم قابلیت است ۱

چشم ز عین بی‌بصری مانده بی‌نصیب
زان خاک در گه سرمهٔ اهل بصیرت است ۲

رویم که نیست بر کف پایش به صد نیاز
از انفعال بر سر زانوی خجلت است ۳

دوشم که نیست غاشیه کش در کاب تو
آزرده از گرانی بار مذلت است ۴

دستم که نیست پیش تو بر سینهٔ صبح و شام
کوته ز جیب عیش و گریبان راحت است ۵

پایم ازین گنه که نه جاری به راه توست
مستوجب سلاسل قهر و سیاست است ۶

گر دور چرخ مانعم از پای بوس توست
در روزگار باعث تاخیر صحبت است ۷

بر من جفاست ورنه سلیمان عهد را
در انجمن نصیحت موری چه حاجت است ۸

من بعد روی محتشم از هیچ رومباد
دور از درت که گفته ارباب همت است ۹