غزل ۱۴۱ - عمرها فکر وصال تو عبث بود عبث

عمرها فکر وصال تو عبث بود عبث
عشق‌بازی به خیال تو عبث بود عبث ۱

سالها قطره زدن مور ضعیفی چو مرا
در پی دانهٔ خال تو عبث بود عبث ۲

از تو هرگز چو سرافراز به سنگی نشدیم
میوهٔ جستن ز نهال تو عبث بود عبث ۳

بی‌لبت تشنه چو مردیم شکیبائی ما
در تمنای زلال تو عبث بود عبث ۴

پر برآتش زدن مرغ دل ما ز وفا
بر سر شمع جمال تو عبث بود عبث ۵

به جوابی هم ازو چون نرسیدی ای دل
زان غلط بخش سئوال تو عبث بود عبث ۶

محتشم فکر من اندر طلب او همه عمر
چون خیالات محال تو عبث بود عبث ۷