غزل ۱۴۷ - اغیار را به صحبت جانان چه احتیاج

اغیار را به صحبت جانان چه احتیاج
بی درد را به نعمت درمان چه احتیاج ۱

در قتل من که ریخته جسمم ز هم مکوش
کشتی چو شد شکسته به طوفان چه احتیاج ۲

نخل توام به سعی مربی ثمر مبخش
خودرسته را به خدمت دهقان چه احتیاج ۳

کی زنده دم تو کشد منت مسیح
پاینده را به چشمهٔ حیوان چه احتیاج ۴

از لعبتان چین به خیال تو فارغیم
تا جان بود به صورت بی‌جان چه احتیاج ۵

بعد طریق کعبهٔ مقصد ز قرب دل
چون بسته شد به بستن پیمان چه احتیاج ۶

بهر ثبوت عشق چو در بزم منکران
دل چاک شد به چاک گریبان چه احتیاج ۷

پیش ضمیر دلبر ما فی‌الضمیر دان
اظهار کردن غم پنهان چه احتیاج ۸

در فقر چون عزیزی و خواری مساویند
درویش را به عزت سلطان چه احتیاج ۹

چون دیگریست قاضی حاجات محتشم
مور ضعیف را به سلیمان چه احتیاج ۱۰