غزل ۱۴۹ - زهی ز تو دل ناوک سزای من مجروح

زهی ز تو دل ناوک سزای من مجروح
دلت مباد به تیر دعای من مجروح ۱

عجب مدان که به تیر دعا شود دل سنگ
ز شست خاطر ناوک گشای من مجروح ۲

شکست شیشهٔ دل در کفش که می‌خواهد
به شیشه ریزه آزار پای من مجروح ۳

ز خاک تربت من گل دمید و هست هنوز
ز خار گلی داغهای من مجروح ۴

جراحت دل ریشم ازین قیاس کنید
که هست صد دل بی‌غم برای من مجروح ۵

دلم ز سوزن الماس درد خون شد و گشت
درون هم از دل الماس سای من مجروح ۶

شد از دم تو مسیحا نفس دل مرده
دواپذیر و دل بی‌دوای من مجروح ۷

خدنگ هجر تو زود از کمان حادثه جست
ز ما سوا نشد و ماسوای من مجروح ۸

نماند محتشم از دوستان دلی که نشد
ز سوز گریه بر های‌های من مجروح ۹