غزل ۱۹۸ - گفتم تو را متاعی بهتر ز ناز باشد

گفتم تو را متاعی بهتر ز ناز باشد
از عشوه گفت آری گر عشق‌باز باشد ۱

قدت به سرو آزاد تشریف بندگی داد
این جامه بر قد او ترسم دراز باشد ۲

منشین ز آتش من آهنین دل ایمن
کاتش چو تیز باشد آهن گداز باشد ۳

بر من درستم باز دشمن به لطف ممتاز
کی باشد این ستمها گر امتیاز باشد ۴

دریای راز در جوش من مهر بر لب از بیم
گو هم زبان حریفی کز اهل راز باشد ۵

چون عشق محو سازد شاهی و بندگی را
گردن طراز محمود طوق ایاز باشد ۶

ذوقی چنان نماند آمیزش نهان را
معشوق اگر ز عاشق بی‌احتراز باشد ۷

چون خانه حقیقت جوئی پی بتان گیر
کاول قدم درین ره کوی مجاز باشد ۸

آتش فتد به گلزار گر همچو نرگس یار
نرگس کرشمه پرداز یا عشوه‌ساز باشد ۹

بیش از تمام عالم خواهم نیازمندی
تا از نیاز مردم او بی‌نیاز باشد ۱۰

حاشا که تا قیامت برخیزد از در مهر
بر محتشم در جور هرچند باز باشد ۱۱