غزل ۲۰۴ - دلا گذشت شب هجر و یار از سفر آمد

دلا گذشت شب هجر و یار از سفر آمد
ز خواب غم بگشا دیده کافتاب برآمد ۱

شب فراق من سخت جان سوخته دل را
سهیل طلعت آن مه ستاره سحر آمد ۲

فدای سنگ سبک خیز یار باد سر من
که بر سر من خاکی ز باد تیزتر آمد ۳

تو ای بشیر بشارت ببر به قافلهٔ جان
که یوسف امل از چاه آرزو بدرآمد ۴

چه داند آن که نسوزد ز انتظار که یار
چه مدتی سپری شد چه محنتی بسر آمد ۵

نهال عشق که بود از سموم حادثه بی‌بر
هزار شکر که از آب چشم ما ببر آمد ۶

تو خود ز سنگ نه‌ای ای محتشم چه حوصله بود این
که جان ز ذوق ندادی دمی که این خبر آمد ۷