غزل ۲۱۴ - یک جهان شوخی به یک عالم حیا آمیختند

یک جهان شوخی به یک عالم حیا آمیختند
کان دو رعنا نرگس از بستان حسن انگیختند ۱

دست دعوی از کمان ابرویش کوتاه بود
زان جهت بردند و از طاق بلند آویختند ۲

بود پنهان در یکتائی که در آخر زمان
بهر پیدا کردن آن خاک آدم بیختند ۳

ریخت هرجا هندوی جانش به ره تخم فریب
از هوا مرغان قدسی بر سر هم ریختند ۴

خلق را حسنش رهانید آن چنان از ما سوی
کز مه کنعان زلیخا مشربان بگریختند ۵

بست چون پیمان به دلها عشق تو پیوند او
دیده پیوندان ز هم پیوندها بگسیختند ۶

پیش از آن کز آب و خاک آدم آلاینده‌ست
عشق پاک او به خاک محتشم آمیختند ۷