غزل ۲۱۷ - عاشقان نرد محبت چو به دلبر بازند

عاشقان نرد محبت چو به دلبر بازند
شرط عشق است که اول دل و دین دربازند ۱

آن چه جان دو جهان افکند آسان بگرو
نرد شوخی است که خوبان سمنبر بازند ۲

ز دیاری که ز یاد از همه می‌باید باخت
حکم ناز است که طایفه کمتر بازند ۳

بر سر داد محبت که حسابی دگرست
بی‌حسابست که تا سر بود افسر بازند ۴

نرد دعویست که چون عرصه شود تنگ آنجا
سروران افسر و بی‌پا و سران سر بازند ۵

بندی شش جهتم فرد چو آن مهرهٔ نرد
کش جدا در عقب عقده ششدر بازند ۶

هست در عشق قماری که حرج نیست در آن
گرچه بر روی مصلای پیامبر بازند ۷

محتشم نرد ملاقات بتان باعشاق
هست خوش خاصه کز افراط مکرر بازند ۸