غزل ۲۳۱ - آسودگان چو نشئه درد آرزو کنند

آسودگان چو نشئه درد آرزو کنند
آیند و خاک کشتهٔ تیغ تو بو کنند ۱

یک دم اگر ستم نکنی میرم از الم
بیچاره آن کسان که به لطف تو خو کنند ۲

ای دل رسی چه بر در بیت‌الحرام وصل
کاری مکن که بر رخ ما در فرو کنند ۳

کو صبر با دو چشم نظر باز خویش را
تگزارم از حسد که نگاهی درو کنند ۴

ساقی مزن به زهد فروشان صلای می
زین قوم بدنماست که کاری نکو کنند ۵

از روی زاهدان نرود گرد تیرگی
صد بار اگر به چشمه کوثر وضو کنند ۶

پویندگان خلد برین را خبر کنید
تا همچو محتشم به خرابات رو کنند ۷