غزل ۲۴۹ - بر هر دلی که بند نهاد از نگاه خود

بر هر دلی که بند نهاد از نگاه خود
بردش به بند خانهٔ زلف سیاه خود ۱

از راه نارسیده شهنشاه عشق او
عالم به باد داده ز گرد سپاه خود ۲

گردید عام نشاء عشق آن چنانکه یافت
آثار آن چرنده در آب و گیاه خود ۳

زان همنشین ستاره که می‌تابد از زمین
شرمنده است چرخ ز خورشید و ماه خود ۴

زان شد بلند آتش رسوائیم که دوش
نوعی ندیدمش که کنم ضبط آه خود ۵

یک شهر شد به باد دو روزی خدای را
خالی کن از نظار گیان جلوه‌گاه خود ۶

خوش آن که خود بکشتم آئینی و بعد قتل
نسبت کنی به مدعی من گناه خود ۷

ذوق مرا پیاپی اگر از جفای خویش
هم خود شوی ز جانب من عذرخواه خود ۸

خواهی که دامنت رهد از چنگ محتشم
بردار زود خار وجودش ز راه خود ۹