غزل ۲۵۱ - ز بس که نور ز حسن تو در جهان بدود

ز بس که نور ز حسن تو در جهان بدود
هزار پیک نظر در قفای آن بدود ۱

به غیرتم ز نگاه کشیدهٔ تو که دید
خدنگ نیمکشی کاندر استخوان بدود ۲

خدنگ ناز تو تیریست کز کمان غرور
نجسته تا پروسوفار در نشان بدود ۳

من و تغافل چشمی که سردهد چو نگاه
ز تیزی مژه در ریشه‌های جان بدود ۴

ز تاب رفتن محمل مقیم هامون را
نه پای آن که ز دنبال کاروان بدود ۵

فتاده نقد دلی در میان صد دل بر
به عشوه گوی که بردارد از میان بدود ۶

ز بیم خشگ بماند اگر دود صد بار
شکایت از ته دل تا سر زبان بدود ۷

ز برق آه من امشب ستاره نزدیکست
که آب گردد و بر روی آسمان بدود ۸

دعای دیر اثر پیک آه می‌طلبد
که در رکاب سرشگ سبک عنان بدود ۹

سمند ناز چو رانی گذر به محتشم آر
که در رکاب به این پای ناروان بدود ۱۰