غزل ۲۵۳ - دست به دست همچو گل آن بت مست می‌رود

دست به دست همچو گل آن بت مست می‌رود
گر ز پیش نمی‌روم کار ز دست می‌رود ۱

من به رهش چو بی‌دلان رفته ز دست و آن پری
دست به دوش دیگران سر خوش و مست می‌رود ۲

دل به اراده می‌دهد جان به کمند زلف او
ماهی خون گرفته خود جانب شست می‌رود ۳

من به خیال قامتت می‌روم از جهان برون
شیخ به فکر طوبی از همت پست می‌رود ۴

بار چو بستم از درت مانع رفتنم مشو
زان که مسافر از وطن بار چو بست می‌رود ۵

خانه‌پرست از ریا رفت و به کعبه کرد جا
کعبهٔ ماست هر کجا باده‌پرست می‌رود ۶

گیسوی حور اگر بود دام فسون ز قید آن
مرغ که جست می‌پرد صید که رست میرود ۷

کلک زبان محتشم در صفت تو ای صنم
هر سخنی که زد رقم دست به دست می‌رود ۸