غزل ۳۱۲ - به من که آتش عشقش نکرده دود هنوز

به من که آتش عشقش نکرده دود هنوز
فشاند دست که این وقت آن نبود هنوز ۱

ز صبر او دل من آب شد که دی ره صلح
گشوده بود و به من لب نمی‌گشود هنوز ۲

دگر سحر که ازو بوسه خواه شد که ز حرف
لبش به جنبش و حسنش به خواب بود هنوز ۳

نموده بود به من غایبانه رخ آن دم
که در بساط به کس رخ نمی‌نمود هنوز ۴

من از قیامت هجران به دوزخ افتادم
به مهد امن و امان کافر و یهود هنوز ۵

دمی که حور و پری سجدهٔ تو می‌کردند
نکرده بود بشر را ملک سجود هنوز ۶

طپانچه زده خورشید عارضت مه را
که هست از اثر آن رخش کبود هنوز ۷

دمی که نوبت عشقت زدم به ملک عدم
نبود در عدم آوازهٔ وجود هنوز ۸

چو محتشم به گدائی فتادم از تو ولی
گدایی که ازو وحشتم فزود هنوز ۹