غزل ۳۱۳ - ز عنبر آتش حسنت نکرده دود هنوز

ز عنبر آتش حسنت نکرده دود هنوز
محل رخ ز می افروختن نبود هنوز ۱

به گرد مشگ نیالوده دامن رخسار
به باده بود لب آلودن تو زود هنوز ۲

که شد به می سبب آلایش وجود تو را
نیامده گنهی از تو در وجود هنوز ۳

نموده رشحه‌کشیها نهالت از می ناب
نکرده در چمن سرکشی نمود هنوز ۴

لبت که دوش برو کاسه بوسه زده است
بود بدیدهٔ باریک بین کبود هنوز ۵

ز پند محتشم افسوس کز طبیعت تو
که کاست نشاء ذوق می و فزود هنوز ۶