غزل ۳۲۴ - باز آشفته‌ام از خوی تو چندان که مپرس

باز آشفته‌ام از خوی تو چندان که مپرس
تابها دارم از آن زلف پریشان که مپرس ۱

از بتان حال دل گمشده می‌پرسیدم
خنده‌ای کرد نهان آن گل خندان که مپرس ۲

در تب عشق به جان کندن هجران شده‌ام
ناامید آن قدر از پرسش جانان که مپرس ۳

محتشم پرسد اگر حال من آن سرو بگو
هست لب تشنه پابوس تو چندان که مپرس ۴