غزل ۳۴۰ - ز خانه تاخت برون کرده ساغری دو سه نوش

ز خانه تاخت برون کرده ساغری دو سه نوش
لب از شراب در آتش گل از عرق در جوش ۱

خمار رفته ز سر تازه نشاء از می تلخ
اثر ز تلخی می در لبان شهدفروش ۲

چو شاخ گل شده کج در میان خانه زین
اتاغه از سر دستار میل سر دوش ۳

ز رخش راندنش از ناز در نشیب و فراز
زمین ز شوق به افغان و آسمان به خروش ۴

نموده دوش بدوش ابروان خم به خمش
به زور غمزهٔ کمان‌ها کشیده تا سردوش ۵

سرشک کرده هم آغوش کامکاران را
قبای ترک که تنگش کشیده در آغوش ۶

لباس بزم به برآمد آن چنان که مگر
رود جریده زند برهزار جوشن پوش ۷

ز حالت مژه آن عقل مات مانده که چون
یکی شراب خورد دیگری رود از هوش ۸

ستاده محتشم از دور بهر عرض نیاز
لب از اشاره به جنبش زبان عرض خموش ۹