غزل ۳۴۱ - سحر به کوچه بیگانه‌ای فتادم دوش

سحر به کوچه بیگانه‌ای فتادم دوش
فتاد ناگهم آواز آشنا در گوش ۱

که خوش به بانگ بلند از خواص می می‌خواست
ازو دهاده و زا اهل بزم نوشانوش ۲

من حزین تن و سر گوش گشته و رفته
ز پا تحرک و از تن توان و از دل هوش ۳

ستادم آن قدر آن جا که داد مرغ سحر
هزار مرتبه داد خروش و گشت خموش ۴

صباح سر زده آن کو صبوح کرده بتی
گران خرام و سرانداز و بیخود و مدهوش ۵

گرفته بهر وی از پاس و اقفان سر راه
نموده تکیه‌گهش نیز محرمان سر و دوش ۶

چو پیش رفتم خود را زدم در آن آتش
که بود آن که ازو دیگ سینه میزد جوش ۷

ز بی شعوریم اول اگر ز جا نشناخت
شناخت عاقبت اما ز طرز راه و خروش ۸

چنان به تنگ من از سرخوشی درآمد تنگ
که گوئی آمده تنگم گرفته در آغوش ۹

اگرچه جای هزار اعتراض بود آن جا
بر آن قدح کش بی‌قید کیش عشرت کوش ۱۰

نگفت محتشم از اقتضای وقت جز این
که می ز بزم رود خود به کوی باده فروش ۱۱