غزل ۳۵۹ - دارم از طبع ستم خیز تو حظی و چه حظ

دارم از طبع ستم خیز تو حظی و چه حظ
وز عتاب شعف آمیز تو حظی و چه حظ ۱

می‌کنم با نفس آمیز نگه‌های عجب
از نگاه غضب‌آمیز تو حظی و چه حظ ۲

آن که وی جرعه‌کش بزم تو بود امشب داشت
پیش اغیار به پرهیز تو حظی و چه حظ ۳

نیم بسمل شده تیغ تغافل امروز
می‌کند از نگه تیز تو حظی و چه حظ ۴

دل که از شوق کلام تو کبابست کباب
دارد از لعل نمک ریز تو حظی و چه حظ ۵

وقت تغییر عذارت که شد آزرده رقیب
کردم از سبزهٔ نوخیز تو حظی و چه حظ ۶

محتشم را که به یک موی دل آویخته‌ای
دارد از موی دلاویز تو حظی و چه حظ ۷